Вообичаено, по долгата зима, на организмот му е потребно своевидно „рестартирање“ и започнување на нова свежа животна серија полна со енергија. Во природата, пролетта е време на будење, обновување и растење. Па, така, и за нашиот организам, оваа годишна доба е време за регенерација, обновување и за полнење на батериите.

 

Чистењето на организмот може да ви помогне во враќањето на енергијата и да ви ја подобри здравствената состојба! Сè што треба да направите е да посветите малку внимание и време – и резултатите се тука! Со паметни одлуки, помогнете му на вашиот организам да остане во добра форма и со добро здравје во текот на периодот кој претстои. 

 

Дали на вашиот организам му треба чистење?

 

Денес, речиси сите стручни лица од областа на нутриционизмот препорачуваат периодични циклуси на детоксикација на организмот. Хипократ ја препорачувал во насока на подобрување на здравјето, а Платон ја препорачувал како задолжителна „предлекција“ на своите ученици, за да ги подготват телото и духот за неговите учења. 

За вистинската потреба од детоксикација, едноставно, слушнете го вашето тело. Доколку сте постојано уморни, поспани, имате намалена концентрација, намален имунитет, промени во расположението и  депресија, најверојатно на вашиот организам му треба чистење.

 

Симптоми кои се појавуваат при вишок токсини во организмот:

 

  • главоболка,
  • депресија,
  • слаба концентрација,
  • подуеност во стомакот и гасови,
  • забавување на метаболизмот,
  • прекумерено слабеење или дебелеење,
  • запек,
  • прерано стареење.

 

Чистењето на организмот можете да го направите кога и да посакате, но, сепак, можеби најдоброто  време за тоа се пролетта и летото. По долгата зима, кога исхраната е сиромашна со свежо овошје и зеленчук, ова е одличен период да го прочистите своето тело и да го наполните со витамини и минерали.

 

Најважни органи вклучени во секојдневното чистење на организмот се:

Главно, штетните материи секојдневно се отстрануваат од организмот преку урината, фецесот и процесот на дишење. Жолчната кеса, лимфните жлезди, кожата и крвта се канали кои даваат поддршка во процесот на детоксикација.

 

  • кожа – ги елиминира токсините од телото по пат на потење;
  • црн дроб – го филтрира целиот отпад и трпи најголеми оштетувања;
  • бели дробови – ги елиминираат штетните гасови (пред сè јаглеродниот диоксид);
  • црева – имаат двојна улога – да ги превземаат хранливите материи и ги елиминираат непотребните;
  • бубрези – помагаат во елиминација на штетните материи преку урината.

 

Детоксикацијата треба да ги прочисти цревата, крвниот систем и да потпомогне во работата на сите овие органи кои го вршат природното чистење на организмот. 

 

Зошто на организмот му треба чистење?

Нашиот организам не е единствено оптоварен со преработка на  тешка и нездрава храна, тој, исто така, мора да ги елиминира пестицидите и токсичните материи, кои навлегуваат во телото од нашето окружување и храната, воздухот, па дури и од водата.  Кога на ова уште ќе го додадеме  и стресот, пребрзиот животен ритам и помалку вежби, несомнено добиваме низа фактори кои значително влијаат на нормалниот и здрав животен биоритам.

Со детоксикацијата или чистење  на организмот, му помагаме на нашето тело да ја врати својата природна рамнотежа, енергија, концентрација и позитивен став.

 

Детоксикација во 5 едноставни чекори:

 

Постојат повеќе начини за детоксикација на телото. Но, најдобрите се оние од природата, кои се едноставни и бесплатни.

Чистењето на организмот не мора и не треба да биде комплицирано. Придржувајте се на овие едноставни правила и набрзо ќе ги почувствувате бенефитите од тоа. 

 

1. Овошје

Консумирајте што повеќе свежо овошје. Овошјето ќе го поттикне процесот на детоксикација и несомнено ќе ви донесе енергија и виталност.

 

2. Вода

Пијте што повеќе вода! Водата е пресудна за нашето здравје, бидејќи игра улога во сите физиолошки процеси на организамот. Водата е неизоставен дел од секоја детоксикација. Пијте 8-10 чаши вода секој ден. Водата помага во елиминација на токсините од организмот, ги подобрува метаболизмот, расположението и изгледот на кожата. 

 

3. Зелен зеленчук

Зеленчукот,  особено  зелениот (брокула, кељ, спанаќ), е богат со витамини и минерали, го подобрува имунитетот, го чисти организмот од токсини и содржи многу малку калории. Јадете што повеќе во суров облик, динстан или зготвен на пареа, во салати или во домашни сокови.

 

4. Интегрални житарки и мешунки

Интегралните житарки и мешунките се одличен извор на антиоксиданти, витамини, минерали, протеини и диететски влакна. Вклучете во вашата исхрана кафеав ориз, леб од интегрално брашно, кус-кус, булгур, елда, интегрални тестенини, различни видови грав и леќа.

 

5. Лимон

Лимонот е идеална намирница за детоксикација, бидејќи помага за елиминирање на токсините од организмот. Започнете го денот со чаша топла вода во која сте исцедиле половина лимон. Нека оваа практика стане ваше секојдневие и ритуал. За резултатите уверете се сами.

 

Што уште се препорачува во текот на детоксикацијата?

 

Одморајте! Одморот е многу важен за регенерацијата на вашето тело. Одете порано на спиење. Во текот на детоксикацијата е потребно најмалку 8 часа сон.

 

Лесни вежби. Пешачење, јога, растегнување и вежби за дишење поволно влијаат на организмот. Избегнувајте исцрпувачки вежби.

 

Поминувајте повеќе време во природа, пешачете и дишете свеж воздух. Кислородот е основен елемент за живот. Свежиот воздух ги подобрува енергијата и виталноста, а негативните јони, кои се наоѓаат во природата, позитивно влијаат на нашето здравје. Пешачењето, исто така, го подобрува ритамот на срцето и го намалува стресот. 

 

Променете го начинот на подготвување на храната. Наместо пржена и печена храна, јадете што повеќе овошје и зеленчук. Гответе повеќе на пареа, на овој начин намирниците задржуваат поголем процент на витамини и минерали. 

 

Што треба да избегнувате во текот и по детоксикацијата?

 

  • Не консумирајте алкохол, кафе или газирани пијалаци.
  • Ако не можете без цигари, намалете ги на минимум.
  • Избегнувајте процесирана храна, маргарин, рафинирани масла, бел шеќер.
  • Избегнувајте тешка пржена и масна храна.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Без оглед на возраста, секоја кожа има потреба од заштита од сонце. На пролет, при појава на првото појако сонце, најзасегнати сe две групи. Првата група се најмалите, бидејќи природните заштитни механизми во нивната кожа се сѐ уште неразвиени и потребно е да ги заштитиме со соодветна облека, со доволно течности и со производ за заштита од сонце адаптиран за чувствителната детска кожа. Втората засегната група се луѓето склони кон хиперпигментни промени на кожата.

 
ЗА ПРАВИЛНА ЗАШТИТА НА ВАШАТА КОЖА КОРИСТЕТЕ КВАЛИТЕТНИ И ПРОВЕРЕНИ ФОТОЗАШТИТНИ ПРЕПАРАТИ КОИ ВО СВОЈОТ СОСТАВ ТРЕБА ДА СОДРЖАТ УВБ И УВА ФИЛТРИ ЗА ЗАШТИТА НА КОЖАТА.
 
 
Практикувајте утринско сончање

Умереното изложување на сонце во кратки временски интервали природно ја зголемува отпорноста кон УВ зраците доколку постепено се приспособувате.
Изложеноста на сонце без заштитен фактор, препорачливо е да биде исклучиво во утринските часови од 7-10 часот и тоа во краткотрајни интервали од максимум 10-15 минути. По постигнувањето на 15-минутното дневно сончање, задолжително е користење заштитен фактор со минимум СПФ 30.
 

Иако секојдневните препораки се во насока да се избегнува прекумерната изложеност на сонце, бронзениот тен сè уште важи за симбол на убавина, па многумина, иако се свесни за последиците, сепак прекумерно се изложуваат на сонце.
 
Избегнувајте „пржење“ на плажа

Идејата за инстант чоколаден тен многу често може да заврши и со сериозни поледици. Повеќечасовното лежење на сонце не е нималку наивна постапка, особено за лицата со светол тен. Доколку не можете да одолеете на магијата на летните плажи, тогаш изложувајте се постепено на сонце, користете соодветна заштита и контролирајте ги интервалите на изложеност.
 
УВ зраците напаѓаат и кога сте во сенка

Лежењето под сенка и на ладовина под некое дрво или под чадор за сонце не значи дека сте целосно заштитени. УВ зраците доаѓаат отсекаде, се одбиваат од песокот, од бетонот и од други површини. Иако ултравиолетовите зраци не се одбиваат од вода, тие лесно поминуваат низ неа, па, додека пливате, воопшто не сте заштитени од сонцето.
И во ладните и облачни денови треба да ја заштитите кожата од сонце. Имено, и тогаш може да изгорите, затоа што зраците многу лесно поминуваат низ облаците.
 
Практични совети: 

Започнете со препарати со највисок заштитен фактор, а потоа употребувајте препарати со понизок заштитен фактор.

Препаратот за заштита од сонце секогаш се нанесува 30 минути пред изложување на сонце. 

По сончањето, користете млеко за употреба по сончање, за хидрирање и за враќање на виталноста на кожата. 

Нанесувањето на фотозаштитни препарати не значи дека може да останете на сонце долго време. 

За време на облачен ден, 30-50% од УВ зраците допираат до вашата кожа, па, сепак, е возможно да изгорите. 

Употребувајте соодветна облека за заштита од сонцето (капа, очила за сонце, лесна и светла облека од природни материјали – памук или лен). 

Избегнувајте изложување на сонце од 10-17 часот. 

Внесувајте што е можно повеќе вода и природни сокови.

 
Имајте предвид дека препаратите за самопотемнување не ја штитат кожата!

Среќата и радоста се природно право и чувство кои го поседува секој човек. Среќата може да биде различна и различно да се доживува кај секој од нас. Многу често, изворот на среќата и чувството на радост се поврзуваат со надворешни стимулации кои во организмот предизвикуваат низа реакции, кои, на крајот, ги доживуваме како позитивни или негативни.

 
Главните виновници

Главните виновници кои се поврзани со дефинирање на чувствата на среќа се хормоните (невротрансмитери) од нашето тело, серотонин и допамин. Постојат два вида среќа, и тоа: спокојна и светла која ни дава континуирано и избалансирано чувство на среќа и радост,и бурна која се манифестира со неизмернизадоволства и еуфорија.За првата е задолжен серотонинот,додека за другата допаминот. 
 
Што е серотонин и каде се наоѓа?

Серотонинот е нервотрансмитер, елемент во мозокот кој помага да се пренесуваат сигнали меѓу разни делови од мозокот. Просечен возрасен човек има помеѓу 5 и 10 милиграми серотонин во телото. Во хормон се претвора тогаш кога ќе навлезе во крвта.
Иако се произведува во мозокот, на кого и се однесуваат неговите примарни функции, околу 90% од залихите на серотонин се во дигестивниот тракт и во крвните плочки.
 
Со оглед на тоа што е невротрансмитер, серотонинот помага да се пренесуваат информации меѓу деловите на мозокот. Се смета дека влијае на многу психолошки и на други телесни функции. Влијанието врз мозочните ќелии е поврзано со расположението, со сексуалната желба, сo апетитот, со соништата, со меморијата, со способноста за учење и со некои видови социјално однесување.
Кога станува збор за нашите телесни функции, серотонинот влијае на функционирањето на срцето, на мускулите и на разни елементи од ендокриниот систем. Научниците откриле дека серотонинот има улога и во производството на  млеко од дојките.
 

Недостаток од серотонин
 
Доколкуво мозокот недостига серотонин,симптомите на тоа се:лошо расположение, зголемена анксиозност, умор, депресија,вклучувајќи и најтешки видови. 
Останати смптоми на недостаток на серотонин се:

  • лутина
  • необично чувство на болка
  • глад за јаглехидрати и опсесивно прејадување
  • запек
  • дигестивнинарушувања
  • чувство на преоптовареност
  • несоница
  • ниско самопочитување
  • мигрена
  • намалени когнитивни функции
  • зуење во ушите
 
Дали може да влијаеме на нашата среќа?

Менувањето на животните навики, вклучително и навиките за храна, можат значително да влијаат во регулирањето и во зголемувањето на концентрациите на „хормоните на среќата“.
 
Наједноставен и најдостапен начин е да поминуваме што повеќе време изложени на светлина, под сјајни зраци на сонце,или препорака е да се направи подобро осветлување во домот. 
Втор начин е да се внимава на положбата на телото. Подвитканиотгрб и неправилнотодржење на телото предизвикуваатнамалено ниво на серотонин,а со тоа и појава на чувство на срам,а кај некои лица дури и чувство на вина. Правилното држење на телото го зголемува нивото на серотонин, гизголемува самодовербата и расположението.
 
Среќата е и во храната

Уште еден од начинитеда се зголеми нивото на серотонин е во исхраната да се вметнат оние производи кои влијаат на зголемување на серотонинот. Важно е да се нагласи дека серотонинот како таков не постои во производите. Производите содржат аминокиселина триптофан од која подоцна организмот произведува серотонин.
Рекордер по содржина на триптофан е тврдото сирење. Нешто помало количествона триптофан содржат крем сирењата. Следуваат посните меса, јајцата, леќата, ананасот, тофу сирењето, лососот (и останатите риби), бадемите, лешниците, оревите, морските плодови, грашокот итн. Исто така,големо клоличество триптофан се наоѓа и во печурките, гравот, сирењето, просото и во елдата.
Нискотониво на серотонин во организмот може да се надополни и со дополнување на исхраната со витамини од групата на Б комплекс. Тие се наоѓаат во црниот дроб, елдата, овесот, гравот и во зелената салата. И производите кои содржат магнезиум,како што се ориз, суви сливи, суви кајсии, овесни трицииалгисе добри за доброто расположение. 
За да се подигне нивото на серотонин,јадете и банани, дињи, смокви, тиквиипортокали.
 
Покрај правилната исхрана,постојат и други извори на серотонин.

За зголемување на серотонинот, помага и физичката активност. Одвојте барем 20 минути дневно за да се занимавате со кој било спорт (трчање, пливање, танц итн) и наскоро ќе почувствувате подигнување на расположението и ќе се чувствувате многу подобро. Доколку не можете да се занимавате со спорт, тогаш пешачете. Физичката активност се надополнуива со добриот сон. За производство на серотонин,неопходен е добар сон. Свежиот воздух (и уште еднаш сонцето),исто така помага да се зголеми нивото на серотонин. Повеќе комуницирајте со пријателите и со луѓето кои се пријатни за вас, занимавајте се со работата која ја сакате или со хоби, слушајте ја вашата омилена музика, овозможете си себеси повеќе пријатни моменти и тоа сигурно ќе вроди со резултат.
 

Алергиски конјунктивитис претставува акутно или хронично интерклиничко воспаление на конјунктивата на окото кое се манифестира со солзење, црвенило, локален оток и чешање. Алергиски кератоконјунктивитис претставува алергиско воспаление на конјунктивата и корнеата.

 

ПРИЧИНИ И ВИДОВИ
Причината за појава на алергиски конјунктивитис е пречувствителност на одредени специфични алергени. Постојат неколку подтипови на алергиски конјунктивити.

Сезонски алергиски конјунктивитис.
80% од случаите на алергиски конјуктивитис се токму од оваа група. Се појавува на пролет, касно лето и во есен. Во зимскиот период се смирува што се совпаѓа со животниот циклус на растенијата. Најчести причинители на овој тип на алергиски конјунктивитис се полен од липа, амброзија, бреза, коприва и други.

Целогодишен алергиски конјунктивитис
На оваа категорија отпаѓа 10% од вкупниот број. Многу често е пратен со кивање и кашлање. Најчести алергени се некои видови на храна, животински влакна од миленичиња, лекови или козметика.

Атопичен алергиски конјунктивитис и вернален алергиски кератоконјунктивитис.Најчесто се појавува кај момчиња од 5 до 15 години. Има три форми: палпебрална, лимбална и мешана форма. Овде клинички знак се папилите на конјунктивата, промени на лимбус и корнеа кои се видливи на биомикроскоп. 
Вернален кератоконјунктивитис претставува хронично, билатерално очно воспаление. Најчесто се појавува кај деца и млади индивидуи почесто машки. Ова е најтешката форма. 

Гигантицелуларен алергиски конјунктивитис.
Се јавува најчесто кај пациенти кои користат контактни леќи и очни протези.
 

Се почести се и таканаречените урбани алергии, односно алергии кои се јавуваат како реакција на загадениот воздух во големите градови.

 
СИМПТОМИ

Клиничките манифестации на алергискиот конјунктивитис не се разликуваат многу од оние кај конјунктивитис од не-алергиско потекло, односно има чешање, солзење и црвенило на очите и оток на очните капаци. Главната разлика помеѓу сезонскиот алергиски конјуктивитис и целогодишниот алергиски конјуктивитис е времето на појава. Симптомите кај сезонскиот алергиски конјунктивитис се јавуваат во дефинирано време, односно во периодот кога има најголемо присутво на поленски алергени.
 
КАКО ДА СЕ ЗАШТИТИМЕ?

Профилаксата на изложеност и избегнување на контакт со претходно идентификуваниот алерген е најдобра мерка за превенција. Но, како и кај другите алергиски болести во повеќето случаи е тешко да се изолираме од алергените, со оглед на широкото присуство на алергени во секојдневните активности и во надворешната средината.

ТЕРАПИЈА
Третманот на алергискиот конјунктивитис е не-фармаколошки и фармаколошки. Нефармаколошката терапија се состои од мерки за контрола на животната средина (изложена профилакса), која во повеќето случаи има ограничени ефекти. 
Фармаколошката терапија на алергиските конјунктивити е базирана на употреба на вештачки солзи, локални вазоконстриктори, кортикостероиди и  антихистаминици. Терапијата со користење на вештачки солзи  се состои од механичко испирање на алергенот и на тој начин ублажување на воспаленито. Локални вазоконстриктори, делуваат на начин што механички ги стеснуваат крвните садови на очите и на тој начин клиничката слика ја прават помалку драматична. Друга опција на третман се локалните кортикостероиди. Даваат брз ефект, меѓутоа не може долго време да се користат заради можните негативни реакции. Локалните антихистаминици и стабилизатори на мастоцити се најчесто користени препарати за третман на алергиски конјунктивитис директниот ефект  врз воспалителниот процес. Огромна предност е и можноста да се користат долго време и поголемата безбедност која ја нудат.
 
Др. Светлана Стојковска 
Здравствен Дом Скопје, Поликлиника Битпазар
 
 
 
 
 

Вагиналните инфекции се многу чест и непријатен здравствен проблем со кој барем еднаш во животот се соочуваат  дури 75% од жените. Најчесто станува збор за габична инфекција, и тоа, во повеќе од 90% од случаите, како причинител се појавува Candida albicans. Покрај ова, инфекцијата може да биде предизвикана од бактерии, вируси, паразити и од други патогени организми. 

 

Зошто се појавува?

Физиолошки, голем број микроорганизми на чело со Lactobacillus ја сочинуваат нормалната вагинална микрофлора. Лактобацилите се „добри бактерии“ кои, фигуративно, се домаќини на вагината. Тие ја одржуваат киселата средина и ги контролираат „натрапниците“ кои во нормален број не предизвикуваат никаков вагинален дисбаланс. Вака е сè до моментот кога овие микроорганизми ќе започнат брзо да се размножуваат, го окупираат поросторот на добрите микроорганизми, со што стануваат потенцијално штетни и опасни. 

 

Што е нормално? Што не се симптоми?

Вагината на жената нормално има исцедок кој е безбоен или беликав.  Нема мирис, ниту предизвикува чешање. Тоа може да варира во текот на менструалниот циклус. Понекогаш може да има мало количество исцедок и да е воденест, а во текот на месецот може да биде погуст и бел, и сето тоа е нормално. 

Кога исцедокот ќе има забележлив мирис, кога пече или чеша, тогаш, веројатно, се работи за некакво воспаление или инфекција. Може да почувствувате иритација во секое време од денот, но најчесто е поизразена навечер. 

 

Симптоми

Најчести знаци дека нешто не е во ред и дека можеби станува збор за вагинална инфекција е при појава на:

  • Густ, беликав вагинален исцедок;
  • Чешање на вагината;
  • Печење на вагината;
  • Печење при уринирање;
  • Болка при сексуален однос.

Што придонесува кон развој на вагиналните инфекции?

Секогаш кога во вагината ќе се намали концентрацијата на корисни бактерии под одредена граница и кога ќе се покачи pH вредноста, штетните микроорганизми почнуваат да се размножуваат. Ова може да се случи поради многу, различни фактори:

 

  • незаштитени сексуални односи;
  • лоша  или несоодветна лична хигиена (употреба на агресивни сапуни и средства за туширање кои може да го нарушат вагиналниот pH баланс);
  • употреба  на некои лекови (особено антибиотици, имуностимулатори, кортикостероиди);
  • користење заеднички крпи;
  • посета на лошо одржувани базени и сауни;
  • хормонски промени (бременост, менопауза, контрацепција);
  • пушење – никотинот ја компромитира природната вагинална флора и индиректно учествува во низа други фактори за појава на бактериска вагиноза;
  • користење тесна и синтетска долна облека – вештачките ткаенини не дозволуваат кожата да дише, така потта се задржува и создава поволни услови за развој на габични вагинални инфекции;
  • Стресхроничниот стрес ги покачува нивоата на кортизолот во крвта, со што се намалува одбранбениот систем во организмот;
  • Алкохол – го нарушува бактерискиот баланс во организмот;
  • Дијабетес – доколку имате габични инфекции, добро е да ги проверите и нивоато на шеќер во крвта за да ја елиминирате таа причина или за да имате соодветен третман избегнувајќи ги вагиналните инфекции;
  • Бременост и менстурален циклус – хормоналниот дисбаланс во периодот на бременост и менструален циклус, исто така, може да биде причина за развoj на овој вид инфекции;
  • Секојдневно користење тампони;
  • Перење долна облека на температура пониска од 600С.

 

Вагиналните инфекции во своите полесни форми често се занемаруваат. Обично, се смета дека ова е нешто што ќе помине само по себе. За жал, голем дел од вагиналните инфекции не само дека не исчезнуваат сами, но и се влошуваат, дури и може да се претворат во хронични. 

 

Превенција

Како и кај сите состојби и болести, превенцијата е многу важна. Не постои унифициран начин за превенција кај сите жени, но, сепак, има работи кои може значително да помогнат да се заштитите:

 

    • Одржувајте го вагиналниот дел сув, особено по туш;
    • Носете памучна долна облека;
    • Не оставајте го на себе влажниот костим за пливање;
    • Избегнувајте тесна долна облека;
    • Избегнувајте хемиски дезодоранси. Не користете производи за интимна хигиена, нормалното редовно бањање е доволно за чиста интимна регија; 
    •   Избегнувајте топли бањи;
    • Доколку користите тампони, менувајте ги навреме и почесто;
    • Внимавајте на нивоата на шеќер во крв, доколку имате дијабетес;
    • Користете антибиотици само доколку морате и се препишани од вашиот лекар; 
    • Користете кондоми, особено кога имате нов партнер;
    • Хранете се здраво со доволно овошје и зеленчук кои содржат влакна и микрохранливи материи. Пред сè, намалете го внесувањето на јаглехидрати;
    • Користете пробиотици и пијте доволно јогурт или кефир.

 

Редовниот гинеколошки преглед е од особена важност за одржување добро здравје на целата урогенитална регија. 
 

Третман

 


Покрај стандардната терапија која ќе ви биде препишана од страна на вашиот гинеколог, употребата на природни ресурси и промена во одредени навики во исхраната може значително да помогнат во третирање на инфекцијата и, секако, во спречување на повторна појава.

 

Внесете го лукот во вашата исхрана. Зголеменото внесување лук делува како природен лек против бактерии и габи.
 

Консумирајте јогурт и пробиотски додатоци. Тие  се пријатели на добрите бактерии, а со тоа – непријатели на лошите.
При појава на симптомите, добро е да се пие околу половина литар јогурт на ден. Може да помогне во намалување
на чешањето и на црвенилото, ако го нанесете директно на воспалената слузокожа (оставете го да делува околу десетина минути и исплакнете само со вода). 

Брусницата има позитивен ефект во третман на вагинални  инфекции. Се препорачува пиење една чаша незасладен сок од брусница.Маслото од кантарион
или чајот може да ги уништи бактериите, но притоа треба да се внимава на количеството и на квалитетот на маслото, за да не дојде до алергиска реакција. Неколку капки специјализирано масло
може да се капнат на тампон. Уште поедноставно е користењето вагиналети од масло од кантарион, кои може да се купат во аптеките.
Јаболковиот оцет е еден од најјаките природни
антибиотици, кој е корисен против вируси, бактерии и протозои. Помага за враќање на нормалната рН во вагината, превенирајќи појава на инфекција. 
Кокосовото масло успешно се користи  во третман на вагинални инфекции

Исхраната збогатете ја со  повеќе антиоксиданти за зголемување на имунитетот.


 

Две до три инфекции во период од една година не се причина за грижа, но ако тие се појавуваат почесто, тогаш природните лекови не се доволна помош и потребен е соодветен  преглед од лекар.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

Престанокот на дишењето за време на спиење може да се појави кај секој од нас. Сепак, доколку фрекфенцијата на престанок е многу честа и прекинот на дишењето трае десетина секунди,
па и повеќе, тогаш станува збор за потенцијално сериозно нарушување наречено ноќна апнеа.

 

Што е ноќна апнеа?

Апнеата претставува престанок на дишењето за време на сон, односно периоди на изостанок на дишењето кои вообичаено траат 10-тина секунди, а можат да се појават и до 40 пати во тек на еден час. Кај лицата кои страдаат од ова нарушување квалитетот на сонот е значително намален, ретко се достигнува состојба на длабок сон и најчесто се будат поспани и изморени. Лицето кое страда од ова нарушување вообичаено не е свесно за тоа што му се случува, па семејството е тоа кое првично може да ја препознае состојбата. Понекогаш, поради чувство на давење и душење, лицето се буди  и станува свесно дека нешто не е во ред. 

 

Два типа на ноќна апнеа

 

Опструктивна ноќна апнеа

Опструктивната ноќна апнеа е почест тип на нарушување. Причината за појава на овој тип апнеа е опструкција на системот за дишење и се јавува  кога мекото ткиво и мускулите во задниот дел на грлото се опуштаат и ги блокираат дишните патишта во текот на спиењето.

 

Централна ноќна апнеа

За разлика од опструктивната ноќна апнеа, централната ноќна апнеа не се појавува заради опструкција на дишните патишта, туку заради нестабилност во респираторниот центар. Оваа нестабилност оневозможува мозокот да ги испрати потребните сигнали до мускулите што го контролираат дишењето.

 

Последиците можат да бидат и повеќе од сериозни

Последиците од престанокот на дишењето за време на спиење и губењето на квалитетот на сонот не се случуваат веднаш. Ова е нарушување што остава последици на долга патека. Ако не се третира соодветно, може да предизвика и посериозни здравствени нарушувања како: висок крвен притисок, аритмии, срцев и мозочен удар, дијабетес, глауком, промени на концентрацијата, отежнато извршување на секојдневните обрски и генерално нарушување на квалитетот на животот.

 

Лицата кои страдаат од апнеа често се раздразливи, депримирани, па дури и импотентни. На работа често може да бидат протолкувани како неработници заради тешкотијата да останат сконцентрирани и будни. Чести се случаите и на откази од работното место пред да се открие вистинскиот причинител. 

 

Откривање на „кошмарот“

Симптомите на болеста може тешко да се утврдат, бидејки истите се јавуваат ноќе додека спиеме.

Симптомите може да бидат различни кај различни луѓе. Најчесто се манифестира со дневна поспаност и со замор, но може да се открие и по проблеми со срцето или висок притисок што не може да се регулира. Апнеата има манифестации што се типични, но не мора секој да ги има истите симптоми и затоа некогаш тешко се препознава и останува не откриена се додека не се јави симптомот на постојана поспаност во текот на денот. Овие луѓе можат при самото седнување да заспијат. Се случува да заспијат додека возат автомобил, кога чекаат на семафор или во сообраќаен метеж. 

 

Ова се некои од знаците кои може да покажат дека можеби сте под влијание на овој проблем:

  • Многу силно ’рчење
  • Отежнато дишење
  • Поспаност во текот на денот
  • Немирен сон
  • Често одење во тоалет многу рано наутро
  • Будење со сува уста или грло
  • Утринска главоболка
  • Неможност за концентрација во текот на денот
  • Промени на расположението
  • Раздразливост
  • Депресија
  • Спиење во чудни позиции
  • Прекумерно потење во текот на ноќта
  • Кошмари
  • Дишење преку устата

Ризични групи и ризик-фактори

Апнеата како пореметување најчесто се јавува по триесеттата година од животот. Може да се појави и порано, па дури и кај децата. Кај мажите е почеста појавата на апнеа, сè до периодот на менопауза кај жената, кога се изедначуваат. Можноста за појава на апнеа е до трипати поголема кај пушачите од оние што не пушат цигари. Семејна историја со апнеа може да е фактор, но тоа не значи дека мора да се појави, бидејќи зависи и од други фактори. Апнеата се јавува и кај оние со вродени деформитети на мекото непце, јазикот, долната вилица, ждрелото и на носната преграда. Сето тоа ја зголемува можноста пациентот да 'рчи. Колку е поинтензивно и секојдневно 'рчењето толку се поголеми и шансите за апнеа за време на спиењето. Педесет отсто од овие лица имаат апнеа во сон. Но, не мора да 'рчите за да имате апнеа во сон. Зголемената телесна тежина, и прекумерната употреба на алкохол, исто така, се вбројуваат во еден од ризик-факторите. 

 


Лекување и третирање на ноќна апнеа

Апнеата е состојба што останува цел живот, a со примена на соодветна терапија или измени во начинот на живот, на пациентот му се дава можност да живее
поквалитетно и, секако, да се избегнат последиците од неа. Третман за нејзино дефинитивно елиминирање не постои. Оттука нејзиното лекување може
да вклучи различни третмани и терапии од кои, во зависност од сериозноста, некои може да се практикуваат во домашни услови, додека за некои е
потребна медицинска помош.

 

Кај поблаги форми на апнеа доволни се некои од препораките во однос на:

  • Промена во начинот на исхрана и  избегнување на прејадување, особено навечер
  • Намалување на телесната тежина
  • Редовно одење на спиење
  • Често менување на положбата на спиење
  • Прекин на консумација на алкохол 
  • Избегнување на спиење на грб

 

Кај посериозни случаи потребен е медицински третман кој може да вклучи:

  • Носење на специјални маски и апарати за дишење, коишто кога пациентот ќе престане да диши, земаат воздух однадвор и под зголемен притисок го внесуваат во дишните патишта
  • Хируршки зафат или операција 

 

 

Уринарните инфекции се честа и болна појава кои, според честотата, се наоѓаат веднаш зад респираторните инфекции. Се појавуваат многу почесто кај жените отколку кај мажите. Сепак, иако поретки, кај мажите оваа појава може да биде посериозен здравствен и терапевтски проблем.

 



Причинители

Нормално, урината е чиста, стерилна и без присуство на бактерии. Инфекциите, најчесто, се предизвикани од бактерии кои по различни патишта стигнуваат до уринарниот тракт.  Најчесто, тоа е надворешниот мочен отвор, но може да стигнат и преку крвта, лимфата или преку директно ширење од други органи и ткива коишто се инфицирани.

Во најголем број од случаите, како причинител се појавува бактеријата Ешерихија коли. Таа е вообичаен жител на дигестивниот тракт, кој во контакт со  слузокожата на уринарниот систем, може да започне бргу да се размножува и да предизвика воспаление, проследено со болки и со други придружни симптоми. 

 


 

Фактори кои влијаат за развој на уринарната инфекција

Уринарната инфекција настапува по навлегување на бактериите во уринарниот тракт. Шансите за ова се многу поголеми кај жените, отоколку кај мажите, бидејќи мочниот меур кај жените е многу поблиску до половите органи. 

Покрај полот, неколку други фактори се сметаат како предиспозиција за развивање на уринарни инфекции:

  • сексуално активни жени – делумно поради тоа што женската уретра е пократка и затоа полесно бактериите можат да стигнат до мочниот меур;
  • лица со уринарни катетри;
  • дијабетичари – промените во имунолошкиот систем го прават лицето со дијабетес поподложно на инфекција. Исто така, повисокото ниво на шеќер во урината го олеснува развојот на бактериите;
  • мажите со зголемена простата – ова може да предизвика мочниот меур само делумно да се испразни;
  • камења во бубрезите;
  • менопауза;
  • намален имунитет;
  • користење тампони;
  • бремени жени;
  • користење на дијафрагмата како контрацепција.

 

Честите симптоми на инфекција на уринарниот тракт вклучуваат:

  • чест и силен нагон за уринирање;
  • заматена урина која може да содржи и траги од крв;
  • непријатен мирис на урината;
  • болка или чувство на печење при мокрење;
  • гадење и повраќање;
  • мускулни болки и абдоминални болки;
  • силен нагон за уринирање, а се уринира само мало количество.

Дијагностика

Дијагнозата на уринарните инфекции се темели врз микробиолошкиот наод од правилно земен примерок од урината и брис од уретрата. 

 

Иако ниеден стандарден тест не може да утврди разлика помеѓу инфекција на горниот и на долниот дел од уринарниот тракт, присуството на висока температура (треска) и болка во грбот, може да навестат дека инфекцијата се проширила и на бубрезите. 

 

 

 

Лекување

Третманот на уринарните инфекции се темели, првенствено, врз клиничката состојба на болниот. Доколку имате симптоми кои се карактеристични за инфекција на уринарниот тракт, а, генерално, сте во добро здравје, антибиотиците се првото решение. Кои лекови ќе бидат препишани и колку ќе трае терапијата, зависи од општата здравствена состојба и од видот на бактеријата која лабораториски е утврдена. 

Вообичаено, симптомите на инфекцијата се намалуваат веќе по неколку дена од почетокот на терапијата, но најчесто со користење на утврдената терапија се продолжува уште една недела, па и подолго. 

 

Покрај стандардната медикаментозна терапија, третирањето на уринарните инфекции со лековити растенија се покажало како мошне успешно. 

Растенијата кои се користат при третман на овој вид инфекции се: брусница, мечкино грозје, бреза, ангелика, ехинацеа, коњско опавче, рен, магдонос, зајчев трн, коприва, пиреј. Тие делуваат како уринарни антисептици, антиинфламатори, антиспазмолитици и диуретици.

Комбинацијата на овие антисептички билки може значително да помогне во борбата против инфекцијата. Бидејќи се исфрлаат преку урината, природно го носат своето антисептичко и антимикробно дејство во заразената област и, на тој начин, директно делуваат на причинителите на инфекцијата.

Превенција

  • одржувајте соодветна лична хигиена во гениталната регија
  • пијте соодветно количество вода
  • уринирајте секогаш кога ќе имате потреба
  • избегнувајте течности, како алкохол и кофеин, кои може да го иритираат мочниот меур
  • претпочитајте тушеви и избегнувајте употреба на масла за туширање
  • по можност, тампоните заменете ги со хигиенски влошки
  • избегнувајте тесна долна облека и, по можност, таа да е памучна
  • не останувајте долго време со воден костим за капење
  • внесувајте доволни количества витамин Ц
  • пијте сок или чај од брусница

 

Горенаведените совети може да ви помогнат во лекувањето, но не треба да се сметаат за замена на лекарски третман. Уринарните инфекции не се сериозен проблем ако се лекуваат навреме.

 

 

СОК ОД БРУСНИЦА

                                                                                                 

 

Сокот од брусница содржи
антибактериски агенс

наречен хипурична киселина.

Една чаша дневно може да

го намали ризикот од инфекции на 

уринарниот тракт.

 

 

                                                              

 
 
 

Сите ние се плашиме од нешто, но постои разлика помеѓу привремена парализираност или основан страв, и парализирачки и неконтролирани емоции.



СТРАВ ИЛИ ФОБИЈА

Стравот е една од основните човекови емоции и претставува нормална и очекувана реакција во случаи на закана од околината. Важен е за преживувањето, бидејќи нè предупредува за состојби кои може да бидат физички или психички опасни по нашето здравје или опстанок.
За разлика од стравот, фобијата е состојба со интензитет многу поголем од очекуваниот, траењето и прилагоденоста. Фобиите, како појава, се надвор од нашата контрола и од нашата волја.Фобијата, во основа, е нерационален и неоснован страв од објект, идеја или од ситуација. Лицето со фобичен страв, најчесто, нема рационални и разбирливи причини поради кои се плаши од одредени работи или појави. Најчесто, и самата фобична личност забележува дека тој страв е невтемелен. Чувството на непријатност или несигурност, во одредени ситуации или во контактот со некој објект, може да биде сосема нормална реакција. Меѓутоа, доколку стравот стане ирационален и неконтролиран до таа мера што влијае на интеракцијата со други луѓе, или на извршувањето на работните задачи, станува збор за нарушување за кое може да е потребно медицинско и психолошко лекување. Поради ова, многу е важно да се направи јасна дистинкција помеѓу реален страв и фобија.

Светот станува „чудно место“ за живеење
Последните статистички податоци покажуваат дека секој трет човек од светската популација се чувствува вознемирено кога влегува во авион, а дури 10% од луѓето имаат фобија од летање. Стравот од одењето на забар и вадењето крв можеби за некој звучи како детска болест. Сепак, секој петти човек се плаши од овие интервенции, а секој шести човек е пред паничен напад на помислата да се вози во лифт. Интересно е дека за голем дел од фобиите на модерниот човек, речиси и да не сме слушнале, затоа што секој ден се појавува некој нов вид фобија. Статистиката проценува дека ги има над 500. Во однос на полот, поголема склоност кон фобии се развива кај понежниот пол и тоа најчесто до 30-тата година од животот.
Сепак, сведоци сме на сèпочести и поневообичаени реакции, кои укажуваат на тоа дека фобиите повеќе не може да се доведуваат во врска ниту со годините ниту со полот.
 


Симптоми
Симптомите кои ги има фобичното лице, кога е соочено со изворот на својата фобија, а честопати и при самата помисла, се: паника, желба за бегство, привиди, страв од губење контрола, немоќ на контролирање на стравот, забрзување на пулсот, болка во градите, грозница, вртоглавица, желудочна мачнина, обилно потење, чувство на несвестица, па дури и губење свест.

Видови фобии
Во основа, фобиите се класифицирани на:
*     Агорафобија – интензивен фобичен страв од јавни места, како што се: мостови, плоштади или, пак, големи затворени простории како што се: трговски куќи, продавници, театри, киносали итн. Стравот речиси секогаш има димензии на паника.
*     Социјални фобии – нерационален страв од луѓе и од какви било социјални ситуации и настани на јавни места, испити или на средби со авторитети. Се работи за страв од настап при кој симптомите многу посилно се изразени отколку кога станува збор за нормална трема или за нервоза пред настап на јавна сцена. Социјалните фобии може да бидат толку силни што лицата не се ужаснуваат само од директните контакти, туку и од телефонските разговори, па во поново време и од виртуелните комуникации.
*     Специфични фобии –ирационален страв од специфични предмети, објекти или од ситуации. Специфичните фобии, како група, се меѓу најчестите фобични реакции и нивниот број од ден на ден е сè поголем.

Најчести видови фобии

Многу од нас имаат арханофобија – страв од пајаци, или офидофобија – страв од змии. Листата на фобии е навистина долга. Еве, само мал дел од најчестите фобии што се среќаваат кај луѓето:

Акрофобија или страв од височини. Акрофобијата е многу честа и повеќето луѓе, општо земено, чувствуваат страв од височини, повеќе или помалку.

Клаустрофобија или страв од затворен простор. Луѓето со ова нарушување, особено ако тоа е поизразено, избегнуваат да одат во затворени простори, како пештери, тунели, па дури и лифтови.

Аерофобијаили страв од летање. Многу луѓе страдаат од ова нарушување и поради тоа тешко се одлучуваат на патување со авион. Аерофобијата предизвикува силно чувство на нервоза и паника. Самото влегување во авион може да биде доволно некои луѓе да добијат напади на паника.

Некрофобијаили постојан страв од умирање или, пак, од мртви луѓе. Помислата на смртта е неудобна речиси за секој од нас, но луѓето погодени од ова нарушување развиваат вистинска опсесија со смртта.

Никтофобија или страв од темнина, познат и по името скотофобија. Стравот од темнина може негативно да се одрази на навиките за спиење кај личноста, како и врз социјалните навики, воопшто.

Страв од забар. Сите ние се чувствуваме непријатно при посета на забар, но некои добиваат вистински напади на паника при помислата на забарското столче и прават сè што можат за да не отидат на забар, дури и кога навистина имаат потреба од такво нешто.

Кинофобија. Кинофобијата е страв од кучиња. Овој страв речиси секогаш се појавува како последица на непријатно искуство со некое куче во минатото, како, на пример, ако личноста како дете била нападната од куче.

Мурифобија (Мусофобија) или страв од глувци.

Хемофобија. Хемофобијата е страв од крв и од крвавење.

Помалку познати или необични фобии
-  Ксенофобија – страв од странци.
-  Сциофобија – страв од сенки.
-  Ходофобија – страв од патувања.
-  Холофобите имаат најчесто еден страв – дека ќе почнат да забораваат.
-  Ескалофобија – карактеристична за личности коишто доживуваат напад на паника кога ќе видат скали по кои треба да се качуваат.
-  Аблутофобија – типична за луѓе што креваат „револуција“ кога треба да се бањаат. Не често им се чини дека тоа бањање ќе им биде последно, затоа што нивното срце нема да го преживее.
-  Автофобија – страв од самиот себе.
-  Атаксофобија –страв од неуредност.
-  Номофобите имаат други проблеми. Ним светот им застанува при помислата дека ќе останат без мрежа на мобилниот телефон.
-  Дуксофобијата е присутна кај оние што чувствуваат страв од својот шеф, без разлика на тоа дали имаат добар или лош однос со него. Секојдневно се во паника дека ќе може да бидат отпуштени.
-  Дипсофобија – страв од алкохол. Дури и помислата на голтка алкохол може да биде непријатна.

И убавите работи може да „сеат“ страв
Од друга страна, за издвојување е и тоа дека и убавите работи плашат. Погрешно е уверувањето дека фобијата се развива само во однос на неубави, тешки и страшни работи. Постојат луѓе коишто се плашат, ни повеќе ни помалку, туку од смеење? Нивниот проблем се вика гелиофобија.
Нешто што на повеќето луѓе им е пријатно, убаво, удобно, мирисливо и ги опушта, за некои е вистински ноќен кошмар. Постојат луѓе коишто се плашат и бурно реагираат на цвеќе. Нивниот проблем се идентификува како антофобија.

Гамофобите, пак, бегаат од брак.

Луѓето коишто патат од експелофобија ни за „жива глава“ не би влегле во јавен или во тоалет во туѓа куќа. Подготвени се да молчат и да трпат цела ноќ, ако треба. Постои и таканаречена финхартафобија или страв дека ќе снема тоалетна хартија.


Современото, ново време на живеење донесе и нови современи фобии. Така, денес, некои луѓе патат и од страв од губење на сигналот на својот мобилен уред, страв од луѓе, па и од страв од политичари.
 
Мала или голема, ниедна фобија не е безопасна. Тие создаваат непријатност и може да го нарушат нормалното функционирање на единката. Затоа, на овие лица треба да им се пријде со доверба и со сочувство. 
помислата да се вози во лифт. Интересно е дека за голем дел од фобиите на модерниот човек, речиси и да не сме слушнале, затоа што секој ден се појавува некој нов вид фобија. Статистиката проценува дека ги има над 500. Во однос на полот, поголема склоност кон фобии се развива кај понежниот пол и тоа најчесто до 30-тата година од животот.
Сепак, сведоци сме на сèпочести и поневообичаени реакции, кои укажуваат на тоа дека фобиите повеќе не може да се доведуваат во врска ниту со годините ниту со полот.
 

За Нас

Ваш Аптекар, наменето да ги задоволи вашите потреби за квалитетни информации во врска со употребата на лековите и другите средства кои ги земате во аптеките. Ние се грижиме за вашето здравје и ќе ви обезбедиме интересни содржини кои директно ќе влијаат врз вашиот приод кон лекувањето и начинот на живот воопшто.

Следете не на Facebook

Newsletter

Внесете ја вашата е-пошта и навремено дознајте за сите новости и информации поврзани со Ваш Аптекар.