На прагот сме на уште едно магично годишно време –есента. Еден од симболите на есента во нашето поднебје,покрај разноликоста од бои,преставува и мирисот на печените пиперки и подготовките на добро познатите македонски традиционални зимници. Еден од овие специјалитети на кој никој не останува рамнодушен е добро познатиот mакедонски АЈВАР. 
 
Под традиционален ајвар се подразбира јадење кое се приготвува исклучиво од црвени пиперки. Да се направи добар ајвар, кој предизвикува и мами,е вистински предизвик,но и вистинско задоволство. Денот, кога во една куќа се прави ајвар, е празник. Едноставно не постои процес кој на полесен начин може да ги обедини сите членови на денешното модерно семејство. Постојат верувања дека традицијата на пoдготовка на ајварот потекнува од многу поодамна кога претставувал редовна закуска на Платон и Аристотел. 
 
Варијации од состојки и вкусови
Сепак, постојат доста варијанти на оваа тема. Во чекор со модерното живеење и овој тип на храна претрпува доста промени преку воведување на нови состојки кои само придонесуваат до надополнување на вкусот и изгледот на овој специјалитет.
Овие намази често содржат и други додатоци, а не само пиперки како ајварот. Тие се подеднакво вкусни како и традиционалниот, така што доколку сакате да пробате нешто ново, овие рецепти се совршени за сигурно експериментирање.
Иако разочарува нивната нутритивна вредност и големата калориска вредност, сепак, вкусот е пресудната вредност за нивна масовна консумација. Пиперките се богати со витамин Ц, модриот патлиџан содржи витамини од Б групата, додека црвениот домат има доста ликопен. Сите состојки во свежа форма имаат исклучително важна улога во нашата исхрана, но со обработка се губат и се намалува нивниот ефект. Затоа се препорачува умерено консумирање на овие производи. 
 
Во прилог ви ги претставуваме најчестите и  најпознати деликатеси кои во основата на својата подготовка ја имаат печената црвена пиперка.
 
Традиционален ајвар
За подготовка на ајварот најпрво треба да се одберат убави црвени пиперки кои се карактеризираат со рамни површини  погодни за рамномерно печење на пиперката, а воедно имаат и подебели ѕидови со што по лупењето ќе имаат поголема количина меснат дел за подготовка на ајварот.
 
Состојките кои ви се потребниза подоготовка на ајвар се следни:
·     25 до 30 кг црвени пиперки 
·     2 л масло 
·     100 г шеќер 
·     50 мл винска киселина 
·     сол по вкус 
Првиот чекор е миење на пиперките. Вака подготвените пиперки се печат од сите страни, а откако се испечени тие се собираат во сад кој има капак, кој служи за подобро и полесно лупење на пиперките. Откако сите пиперки се испечени, следува нивното лупење. Се внимава да се отстранат сите заостанати лушпи и семки, и веќе излупени се оставаат да се исцедат најмалку неколку часа, или пак најдобро би било да се остават преку ноќ, за да се добие ајвар кој ќе биде посув и повкусен. Доколку немате време да го чекате процесот на цедење на пиперките, без грижи, бидејќи водата од пиперките ќе испари при нивното пржење.
Откако пиперките се исцедени, тие се мелат во машина за мелење и вака сомелени се ставаат во голем сад кој е соодветен на големината на огнот на кој понатаму ќе го пржите ајварот.
Пржењето на ајварот започнува така што најпрво се ставаат маслото, киселината, шеќерот и солта да зовријат, односно да се пропржат додека шеќерот да зарумени, потоа се додаваат мелените пиперки и се започнува со мешање.
Пржењето на ајварот најчесто е во времетраење од 2 до 3 часа, зависно од течноста на ајварот. Наједноставен знак дека ајварот е готов е кога ќе забележите дека зад лажицата со која мешате останува трага и можете да го видите дното на тенџерето.
Готовиот ајвар се собира во тегли кои однапред се подготвуваат со затоплување на 50 целзиусови степени и убаво се затвораат. Важно е теглите добро да се наполнат и одозгора да се стави малку зовриен зејтин. Потоа се затвораат капаците и секоја тегла посебно се витка во хартија. Исто така, сите тегли се завиткуваат со нешто (ќебе), за да се заштитат од надворешната температура. Така завиткани треба да отстојат 24 часа, по што ајварот е подготвен за јадење.

Ајвар со модри патлиџани и моркови

Потребни состојки:
·     30 кг црвени пиперки 
·     8 модри патлиџани 
·     3 кг моркови 
·     1 ½ л масло 
·     3 лажици сенф 
·     8 лажици шеќер 
·     4 лажици сол 
Подготовката на овој ајвар е подеднакво иста како и традиционалниот. Пиперките се мијат и им се отстрануваат семките и дршките. Потоа тие се печат и лупат.
Морковите се лупат, се мијат и се ставаат во сад со вода на оган. Тие се варат сèдодека убаво не омекнат.
Модрите патлиџани се печат и потоа се лупат. Се оставаат заедно со излупените пиперки преку ноќ да се цедат. Следниот ден се мелат на машина за месо.
Се започнува со пржењето на ајварот. Маслото се става во сад на оган да се загрее. Во веќе загреаното масло се додаваат мелените пиперки, модрите патлиџани и морковите (кои исто така се сомелени).
Ајварот се пржи со постојано мешање околу 2 часа, односно се додека не го видите дното на садот во кој го пржите ајварот.
Кога ајварот е готов, се собира во топли тегли и теглите се затвораат убаво со капаци, идентично како за традиционалниот ајвар.

Зелен ајвар – малиџано

Разликата во подготовката на овој ајвар е во тоа што наместо црвените пиперки, тој се подготвува со зелени пиперки.
Состојкитеза овој рецепт се:
·     25 до 30 кг зелени пиперки 
·     10 модри патлиџани 
·     1 ½ л масло 
·     100 г шеќер 
·     50 мл винска киселина 
·     Сол по вкус 
·     4 лажици сенф 
Се започнува со миење на пиперките. Вака подготвените пиперки се печат и се собираат во сад кој има капак за полесно лупење. По пиперките се печат и модрите патлиџани, кои потоа се лупат. Потоа пиперките се лупат и се оставаат да се исцедат преку ноќ заедно со модрите патлиџани.
Откако пиперките и модрите патлиџани се исцедени, се мелат на машина за месо и се ставаат во сад на оган да се пржат. Се додаваат маслото, солта, шеќерот и киселината. Пржењето на ајварот е со постојано мешање и истото трае околу 2 часа. Како и за традиционалниот ајвар, така и за зелениот ајвар е исто правилото – кога ќе го видите дното на садот по поминување со лажицата, тој е готов.
10 минути пред крајот на пржењето додадете го сенфот. Потоа готовиот зелен ајвар се става во затоплени тегли кои добро се затвораат и се оставаат уште 15-тина минути на иста температура.
 

Лутеница

Состојкитеза овој рецепт се:
·     7 кг црвени пиперки 
·     5 кг домати 
·     1 кг лути пиперки 
·     1 шолја шеќер 
·     1 шолја вински оцет 
·     ½ шолја сончогледово масло 

Подготовка:

Испечете ги пиперките, излупете ги и убаво исчистете ги од семките. Оставете течноста од нив добро да се исцеди.
На оган ставете го излупениот домат да се готви околу еден час, додека смесата не стане густа.
Со помош на миксер можете и убаво да ги изблендирате.
Во сосот од домати ставете ги пиперките кои сте ги пресекле на покрупни парчиња, убаво измешајте, додадете го маслото и оставете да се готви еден час.
Потоа додадете ги оцетот и шеќерот и гответе околу 30 до 50 минути.
Пред самиот крај ставете исечкан магдонос.
Врелата лутеница ставајте ја во жешки тегли и преку ноќ оставете ги теглите замотани во материјал, една до друга.
Овој македонски специјалитет може да се сретне како лутеница, лутенка или лутица. Како и да се нарекува, препознатлив е по пикантната арома на печените лути пиперки, дополнета со сос од домати и лук. 
 
 
Генерално, ајварот се приготвува во големи количини заради што и предложените рецептури се наведени со состојки во поголем квантитет. Сепак, постојат случаи кога заради немање на услови за подготовка или немање на потреба од големи количнини да се подготвува ајвар, истиот може да го подготвите во вашата кујна.
 
 
Состојките кои ви се потребни се следни:
·     1 кг црвени пиперки 
·     ½ кг домати 
·     2 лажички сол 
·     100 мл масло 
Се започнува со миење на пиперките и нивно печење на рингла на шпорет. Потоа тие се ставаат во сад со капак за полесно лупење. Пиперките потоа се лупат и се мелат. Заедно со нив сомелете ги и доматите и ставете ги во длабок сад. Садот ставете го на оган, додадете го маслото и пржете го ајварот околу 30 минути, додека водата да испари. Потоа соберете го ајварот во тегли.


Еден од најважните, можеби и најмачен дел е лупењето и чистењето на пиперките од семки. Од ова многу ќе зависи и квалитетот и вкусот на ајварот!
 
Подготовката на ајварот на нашето поднебје претставува голем социолошки феномен. Маалскиот начин на живеење и добрососедските односи се евидентни токму во време кога се подготвува ајварот.  Така на пример, во некои делови од Македонија, сèуште може да се сретне како цело едно маало прави  ајвар на само неколку ќумбиња, по  системот еден пече, друг лупи. Се разменуваат дрва, рецепти, се дегустира и на крајот се разменуваат тегли ајвар. Сепак, модерните трендови на живеење, законските одредби и брзото темпо на живот, имаат свое влијание врз овој феномен. Сèпочесто овој вкусен деликатес наместо да се подготвува на традиционален начин, се заменува со тегла купена од најблискиот маркет. 
 
Иако самата подготовка на овие производи е долготрајна и макотрпна, сепак, крајниот резултат го оправдува вложениот труд.
 
Нека овие деликатеси бидат Ваш идеален придружник во ладните зими и создаваат незаменливо и уникатно задоволство на консументите.

Bon appétit!

На врвот e на листата на овошја со изразени антиоксидантни својства, вкусна и подеднакво лековита. Боровницата (Vaccinium myrtillus) уште од средниот век била позната во народната медицина како лек за долг и здрав живот. Особено ценет бил сокот од боровница за кој се верувало дека ја спречува чумата. 

Боровинката расте како зимзелена грмушка во висина од околу триесет сантиметри и има ситни бобичести плодови со темно сино-црна боја, со пријатен киселкасто-сладок вкус. Цвета од мај до јуни, а вкусните плодови во вид на бобинки созреваат од јули до септември. Во Европа и во Северна Америка боровинката се одгледува од многу одамна и се користи како лековита билка.
Лековити се зрелите плодови и лисјата. Боровинките се богати со диетални влакна, пектини. антоцијанини, бакар, растителни влакна, биофлавоноиди, витамин Ц, витамин Е, железо, глукоза, калиум, калциум, манган, натриум, органски киселини (лимунска и јаболкова), пектин, протеини, фолна киселина, хром и др.Освен плодот, богат со корисни елементи е и листот, а особено со минерали: калиум, натриум, манган, хром, железо и бакар. За да се исползуваат корисните состојки  лисјата треба да се берат во пролет, а плодотодносно бобинките на лето, само кога е целосно зрели.

Лековити својства

Денес многу научни истражувања потврдиле дека боровинката е здрава храна и е лек кој се употребува за спречување и за лекување на многу заболувања. Плодот има јако антиоксидантно дејство и е докажано дека има антиканцероген ефект.
Истражувањата докажале дека дивите боровинки помагаат во третман на шеќерната болест и се со изразено и моќно антидијабетично дејство. Ова особено е ценето во народната медицина, заради што боровинката се нарекува и растителен инсулин.

Листовите од боровинката помагаат во случај на создавање на одредени киселини, повраќање, грчеви во желудникот и кашлање. Важно е да се знае дека листовите се делотворни само ако се наберат пред бобинките да бидат зрели, бидејќи подоцна немаат лековито дејство. Зрелите боровинки се употребуваат за јакнење на крвната слика.
Боровницата се употребува и за лекување на хемороиди, бидејќи го спречуваат крварењето. Сувите бобинки го спречуваат проливот, особено кај малите деца. 
Редовно консумирање на боровинки се препорачува и кај бремени жени, со цел да се намали ризикот од појава на проширени вени и хемороиди.
Поради изобилството на лековити материи и изразеното антиоксидативно дејство, докажано е дека поволно делува на многу органи и функции во организмот:
– Ја стимулира работата на мозокот, а една студија покажала дека боровинките го успоруваат „стареењето“ на меморијата.
– Го јакнат имуниот систем.
– Поволно делуваат на видот и здравјето на очите.
– Го намалуваат ризикот од срцев удар, посебно кај жените.
– При инфекции на уринарниот тракт.

Одличен избор при диети и во програми за намалување на телесната тежина

Полифенолите влијаат врз разбивањето на мастите во клетките кои се таложат на стомакот. Ова овошје содржи многу малку калории, па поради тоа е одлична закуска доколку сакаме да ја намалиме телесната тежина.

Во исхраната

Боровинката е одамна позната како суперхрана. Нутриционистите советуваат редовно консумирање на ова овошје.Во исхраната се користи како свеж плод, сушено овошје, пекмез, сок, компот, сируп или чај, а во некои краеви се користи и како состојка за правење вино и ракија.Од листовите се прави чај или облоги. Може да се користи безбедно повеќе пати на ден, а слободно може да го консумираат и децата.
Подготовка на чај:   Во едел литар врела вода се става една шака суви или свежи листови боровинка и се остава да отстои 10 минути. Се пијат 3 до 4 шолјички дневно. Мешавина  од листови од дива или питома боровинка, со листови од дива јагода и од капина, е еден од најделотворните природни лекови против шеќерна болест.
 

Магдоносот е медитеранска двогодишна билка која поради темнозелените листови често игра главна улога при декорација на храната. Меѓутоа, таа не е само декоратор, таа е и вистинска лековита билка со многукратна примена, како во традиционалната, така и во официјалната медицина. Како таков, може да се консумира на различни начини и за различни состојби. 

 

 

Традиционална употреба на магдоносот

Магдоносот се култивира повеќе од 2000 години, а во грчката култура е исклучително ценет поради тоа што се употребувал за време на сите церемонии. Во средниот век, магдоносот си го нашол своето место во народната медицина, каде и ја постигнал својата популарност.

Во античка Грција се верувало дека Прозерпина – божицата на подземниот свет, го создала магдоносот. Тогаш, исто како и денес, чајот од магдонос бил подготвуван за исфрлање на вишокот вода од телото, прочистување на бубрезите и за детоксикација.

 

Магдоносот се смета за еликсир на виталноста и е еден од најдобрите природни лекови кој изобилува со витамини и минерали

 

Во традиционалната медицина, магдоносот се користи за следните намени:

 

  • Помага во елиминирање на проблемите поврзани со лош здив.
  • Бидејќи е богат со железо, се препорачува при состојби на анемија.
  • Ги ублажува менструалните болки и грчеви, а исто така, се користи за лекување на нередовни менструални периоди.
  • Го намалува нивото на лош холестерол.
  • Се користи за намалување на висок крвен притисок.
  • Го забрзува закрепнувањето при настинка и вирусни инфекции, особено кај белодробни инфекции.
  • Делува како антиоксиданс.
  • Помага во опоравувањето по породување.

 

Состав

 

Магдоносот е исклучително богат со антиоксиданси, како што се бета-каротен, лутеолин, апиген, ликопен и алфа-каротен. Исто така, содржи важни витамини и минерали како витамин А, Ц и К, фолати, железо и калциум.

Една чаша сечкан магдонос содржи 984 микрограми витамин К. Покрај тоа, количините на другите хранливи материи се:

– 1.78 г протеини

– 0.47 г масти

– 3.8 г јаглехидрати

– 0.51 г шеќер

– 2 г диететски влакна

– 79.8 мкг витамин Ц

– 5.054 IU витамин А

 

Научно потврдени лековити својства на магдоносот се:

– зголемена екскреција на урина

– намалување на болките при менструација

– стимулација на апетитот

– подобро варење на храната

 

Магдоносот е и одличен природен освежувач за здивот. Изџвакан сиров го намалува или отстранува лошиот здив, особено по консумација на лук!

 

Магдоносот како лек за бубрези

Со оглед на тоа што магдоносот е богат со антиоксиданси и витамини, природно помага во чистењето на бубрезите и придонесува за негово нормално функционирање. Со векови се користи како диуретик при проблеми со бубрежни камења, камења во жолчка и инфекција на уринарен тракт.

Чистењето на бубрезите може да се одвива со медицински надзор со внесување на магдонос во облик на чај или сок.

 

Спроведени се студии на здрави лица во период од 4 недели, од каде може да се заклучи дека чајот од магдонос не предизвикува промени во составот на урината кои би можеле да бидат ризични по здравјето на бубрезите и мочниот меур.

 

Сепак, преголеми количини на магдонос можат да предизвикаат проблеми кај пациенти кои имаат проблем со бубрезите и жолчниот меур.

 

Магдоносот во борбата против рак

Флавоноидите пронајдени во магдоносот, како што се мирицетин и апигенин, можат да помогнат во превенција на развој на карцином. Магдоносот се смета за посебно ефикасен во спречување на појава на рак на простата и дебело црево.

 

Магдоносот во борба против вишокот килограми

Магдоносот има многу малку калории, а многу хранливи материи. Тоа придонесува за оптимално функционирање на телото. Благодарение на ензимите и диететските влакна, магдоносот го стимулираат метаболизмот, а  диуретичното дејство помага во ослободувањето на организмот од вишокот на течности. Сето ова помага во процесите за регулирање на телесната тежина и за ослободување од вишикот течности, килограми и надуеност.

 

Магдоност за здрави коски

Големите количини на витамин К и калциум во составот на магдоносот, влијаат позитивно врз здравјето на коските. Тоа помага во спречување на појава на остеопороза и намалување на ризикот од фрактури на коските. Внесувањето на витамин К помага во апсорпцијата на калциумот во организмот, кој е исклучително важен за здравјето на коските.

 

Магдонос и дијабетес

Магдоносот е еден од најдобрите извори на мирицетин, кој се користи за спречување и лекување на дијабетес. Магдоносот традиционално се користи како лек за дијабетес во Турција. Истражувањата покажуваат дека мирицетинот може да го намали нивото на шеќер во крвта и отпорноста на инсулинот. Други истражувања покажале дека мирицетинот може да го намали ризикот за развој на дијабетс тип 2.

 

Лековит е и коренот!

Коренот од магдоност може да се консумира варен, сиров или печен. Се подготвува слично како и друг тип на зеленчук (морков, цвекло), па може да се користи и како нивна замена. Можете да го додавате во супи или сосови. Сувиот корен има интензивен вкус, но може да се додава и во салати.

 

Во исхраната

Освен сок и чај од магдонос, постојат бројни јадења во кои може да се додаде магдонос, како што се јадења со компир, ориз, сос од домати, готвени јадења со месо,  јајца и друго.

 

 Прекумерена консумација на чај од магдонос може да предизвика чувствителност на сончеви зраци, кои можат да доведат до појава на осип. Освен тоа, кај некои луѓе магдоносот може да предизвика алергиски реакции. 

 

 

Благотворни мешавини

 

За отечени и воспалени очи

Во 300 мл вода варете две лажици ситно исечкан лист од магдонос 2 до 3 минути. Кога ќе се излади, процедете го низ стерилна газа.  Со добиениот чај плакнете ги очите неколку пати на ден, а во текот на ноќта ставајте облоги.

За облоги потребни ви се неколку листови од магдонос, кои претходно добро треба да се измијат. Ставете ги листовите магдонос на очи, ставете газа и така спијте во темна просторија.

 

За зголемено мокрење

Измешајте корен, лист и семе, па сè заедно ситно исечкајте за да добиете 5 супени лажици смеса. Добиената смеса варете ја 5 минути во половина литар вода. Потоа, оставете го чајот да стои 20 минути, процедете и пијте по 1 шолја 3 пати на ден. Овој чај истовремено елиминира застој на урина и отеченост на нозете.

КОМПИР

Компирот потекнува од Јужна Америка,а денес се одгледува во речиси сите краеви на  светот. Претставува повеќегодишно зелјесто растение со различна големина и боја на плодот. Денес постојат повеќе од 1500 сорти. Содржи релативно малку калории и голема лепеза на хранливи компоненти и тоа протеини, растителни влакна, витамини, минерали, скроб... Речиси и да нема кујна и домаќинство каде компирот не е застапен и тоа во разни форми. Пржениот компир, или уште попознат како помфрит, му носи светска слава и е едно од најомилените, но од друга страна и едно од најнездравите јадења.  Во народната медицина е познат и по многу лековити својства, а едно од најзначајните е употребата како облога против покачена телесна температура и главоболка. 
Рузмаринот (Rosmarinus officinalis L) е медитеранска билка со особена применаво кулинарството.Има карактеристичен пријатен мирис и арома. Во кулинарството се користи во подготовка на супи, салати, готвени јадења со месо и зеленчук. Етеричното масло на рузмаринот содржи компоненти кои имаат благопријатно дејство врз организмот,особено врз функциите за помнење и концентрација. Покрај ова,во  современата медицина, рузмаринот често се користи и како благ аналгетик при мигренозни состојби и кајпроблеми со варењето.

Подбел

Подбелот е лек од античко време,  најмногу распространетаво Европа, Азија, Северна Америка и Северна Африка.

Подбелот содржи витамин Ц, провитамин А и јагленохидрати од групата на моносахариди. Ги стимулира, ја зајакнува нивната функција, делува антитусично односно ја смирува кашлицата.

Има докажано антибактериско дејство. Затоа денеска после сè што е откриено за подбелот тој се користи за лекување на хроничен бронхитис, енфизем, воспалени крајници, бронхијална астма, намалува оток, ја намалува болката и го смирува воспалението.
Големата концентрација на слузни материи го прави подбелот како добар лек за стомачни заболувања и тоа гастритис, чир на желудникот, чир на дванаесетпалачно црево, воспаление на тенкото црево и колитис на дебелото црево.. Локално лекови од подбел се користат за лекување на рани, чиреви, опекотини и тоа во форма на облози или за испирање или обложување само со столчени листови.
Влегува во составот на медицински чаеви за градни и стомачни заболувања.

Овчарската торбичка  латински Capsella Bursa – Pastorisкај народот е позната и како русомачка, ме сака-не ме сака, бабини гниди или Моминска трева. Расте по ливадите, покрај патиштата, полињата и градините.

 

Овчарката торбичка представува  едногодишно или двегодишно зелјесто растение , кое расте до 50 см, стеблото е исправено, слабо разгрането, листовите по основата му се покрупни и пересто се разделени и градат розета, а по должината на стеблото се ситно, долгнавести, шилести и по рабовите се цели.

На гораната старана од стеблото се сместени цевтовите кои се бели и ситни, со различна старост, на врвот се наоѓаат пипки, а под нив отворени цветови. Плодовите се тркалезни и лушпести, кои што кога ќе созреат пукаат и од нивната внатрешност паѓаат бројни, ситни, семиња, со помош на кои оваа билка се расејува.

Цвета од март до ноември , а лековит дел од растението представува надземниот дел (Bursa pastoris herba), кој се бере додека билката е млада, затоа што тогаш е најлековита, а тоа е во периодот од рана пролет до доцна есен. Растението нема мирис, а вкусот е малку лут, кој потекнува од сулфурните хетерозиди кои ги содржи.

 

Лековити компоненти
 

Освен хетерозиди, овој надземен дел на растението содржи други компоненти како што се органски бази тирамин, ацетил-холин, инозитол, танини, разни органски киселини, сапонозиди, витамин Ц и друго.

 

Употреба

 

Овчарската торбичка представува една од најпознатите хемостатски билки и неговата примена во народната медицина е голема.

Се применува при различни видови на крварења , вклучително и крварења на некој од внатрешните органи кога чајот од овчарска торбичка е вистинското решение. Во оваа насока може да се  употребува и помага за спречување на крварење на белите дробови, бубрезите, желудникот, цревата, матката, носот или при вадење на заб. 

 

Се употребува при менстриуални крварења и неуредна менструација, како и за спречување на крварењето при мокрење.

Помага и при хемороиди, камен во бубрезите, воспаление на мочниот меур и црниот дроб.

Оваа билка има антивоспалително дејство и ги зајакнува ѕидовите на крвните садови.

 

Исто така се употребува и за лекување на тумори (фиброма) на матката, за регулирање на крвниот притисок ( и за висок и за низок притисок). Може да се употребува за болести на мускулите, зглобовите , слабости на мускулите на завршното дебело црево, пролапс (испаѓање на дебелото црево), матка и кила.

 

 Се употребува во форма на чај, облоги, купки и тинктура.

За подготвка на чај се употребува надземниот дел на билката и тоа: листовите, цветовите и плодовите. Во 500 мл зовриена вода се оставаат да киснат 2 лажици од овчарската торбичка, при што садот се покрива и се остава да одстои од 10 минути до 2 часа. Во текот на денот не треба да се пијат повеќе од 500 мл, и при тоа оваа количина потребно е да биде поделена на повеќе делови во текот на денот.

 

Нејзиното конзумирање без потреба може да има негативни последици и треба да напоменеме дека чај од овчарска торбичка не смеат да конзумираат бремени жени.

Најчесто се користи во комбинација со други билки, при што се подобрува аромата и вкусот. 

 

Може да се комбинира со троскот, камилица и бела имела, потоа со ајдучка трева, и кора од даб. Исто така  се комбинира со нане, камилица, цвет од невен, коњско опавче и брезов лист  при крварења на бубрезите, додека  пак во комбинација со вркут одлично ги ублажува гинеколошките проблеми.

Праската ( lat. Prunus persica) е вкусно и многу здраво овошје, популарно во секој агол на Светот. Потекнува од Северо-западна Кина, каде што биле пронајдени првите траги од нејзиното одгледување a се омилени и се јадат ширум целиот свет. 

Не само што се популарни како овошје, во многу Азиски култури имаат и посебно симболично и културолошко значење претставувајќи симбол на бесмртност и долговечност.

 

Праска или нектарина?

Праската и нектарината се ист вид на овошје кои го имаат истото име во ботаниката. Всушност, овие два вида овошја можат да растат на едно исто дрво! Тие се практично исти, изгледаат исто, освен што праската е „влакнеста“, a нектарината е „мазна“.

Во нашите региони, праски може да се јадат од почетокот на јуни до крајот на септември. Постојат повеќе од 2.000 видови праски, кои обично се заоблени, влакнести, црвеникаво обоени. Претставуваат освежувачко овошје, бидејќи содржат 80-90% вода во својост состав.

Сочните и благи праски се овошје на кое тешко може да се одолее а исто така претставуваат и повеќе од вистинска ризница на витамини и корисни состојки.

 

Извор на важни нутриенти:

Ова сочно овошје е одличен извор на многу важни нутриенти. Најзастапени витамини се: А,Ц, Е, К и Б3. Од минерали најзастапени се: калиум, бакар, манган, магнезиум, железо, калциум, фосфор и селен.

Содржи фолати, хлорогенска кислеина, каротеноиди, рутин, кверцетин, диететски влакна, јаглехидрати и мала количина на протеини и масти.

 

Благодет за организмот
 

Благодарение на силните антиоксиданси - витамин Ц и Е - праската може да биде од големо значење во одржувањето на здрав органзизам. Освен тоа витамин Ц, помага во борбата против алергии, вирусни и бактериски инфекции, болести на дишните патишта и низа други заболувања.

Присутниот витамин Е, особено е важен за превенција на создавање на артериски плак, артериско стеснување и развој на атеросклероза.

Благодарение на Витамин Б2, плодовите на праската се одличен сојузник за добар вид и убава и здрава кожа.

Високите концентрации на калиум во плодот од праска се заслужени за спречување на заболувања на бубрезите како и за превенција на појава на чир на желудник.

Диететските влакна во овие вкусни плодови учествуваат во детоксикација на организмот, зачувување на здравјето на срцето и крвните садови, помагаат во регулација на шеќерот во крвта и овозможуваат подобро варење на храната.

Биофлавоноидот рутин ги зајакнува капиларите, помага во отстранување на проширени вени, го намалува „лошиот“ LDL холестерол и на тој начин го намалува ризикот од појава на срцеви заболувања.

 

Конзумирањето на ова вкусно носи повеке здравствени придобивки меѓу кои

 

 

Здраво срце
 

Диететските влакна, калиумот, витамин Ц и колинот во праската позитивно влијаат врз здравјето на срцето

 

Го намалува холестеролот

Редовно конзумирање на праски, може да помогне во контролата на високиот холестерол, кој претставува ризик фактор за појава на васкуларни и кардијални заболувања. Праската содржи фенолни соединенија кои спречуваат појава на LDL холестерол.

 

Добро ментално здравје
 

Недостатокот на магнезиум во организмот може негативно да се одрази на функцијата на средниот мозок. Присуството на магнезиумот во праската го  смирува нервниот систем, ги опушта мускулите, го ублажува немирот, анксиозноста и спречува стрес и депресија.

Бројни студии покажале дека внесувањето на храна богата со магнезиум и Б-комплекс позитивно влијаат врз хиперактивно растројство кај децата.

 

Ги заштитува очите
 

Бета-каротенот е одговорен за здравјето на очите,  а праската содржи големи количини од овој црвено-портокалов пигмент. Бета-каротенот познат како провитамин А е значаен бидејќи по потреба преминува во ретинол (витамин А), кој во големи количини во организмот делува како антиоксиданс. Овој провитамин исто така ја  негува и заштитува мрежницата на окото од слободните радикали, спречува појава на катаракта и сенилна макуларна дегенерација.

 

Помага во бременоста
 

Присутноста на широкиот распон на витамини и минерали во праската е причина оваа намирница да е значајна за конзумирање во текот на бременоста. Содржат миералите кои помагаат во отстанувањето на болките во мускулите , кои се честа појава во текот на бременоста . Витаминот Ц придонесува за здрав развој на коските, забите, кожата, мускулите и крвните садови кај бебето. Исто така е значаен за апсорпцијата на железото, кое е многу важно во текот на бременоста. Фолатите присутни во праската поттикнуваат правилен развој на срцето, мозокот и скелетот на фетусот.

 

Здрав метаболизам и вита линија
 

Праските содржат многу мала количина на калориии, па затоа се сметаат за одичен сојузник за намалување на килограмите. 

Со внесување на една праска во органимот, се внесуваат 60 калории, а истовремено организмот се снабдува со богата нутритивна содржина. Хлорогенскaата киселина, соединение кое е присутно во некои видови на овошје и зеленчук,а присутна и во праските, докажано е дека промовира согорувањето на маснотиите во телото и на тој начин придонесува губење на тежината. Диететските влакна во ова вкусно овошје, покрај што обезбедува чувство на ситост исто така го регулира и нивото на шеќер во крвта и на тој начин спречува создавање на масни наслаги. 

Заменете го Вашиот десерт, со ова вкусно и здраво овошје!

 

Ја одржува убавината на кожата
 

Витаминот Ц игра важна улога во формирањето на колагенот- протеин чиј недостаток посебно негативно влијае врз кожата.

Овој витамин, доколку се конзумира во својот природен облик (по пат на одредени намирници, како што се праските) или доколку се нанесува на кожата локално, може значително да ги намали брчките, да превенира оштетувања на кожата предизвикани од сонце како и да ја подобрат целосната структура на кожата.

Витамин Е, присутен во ова овошје ја штити и хидрира кожата и допринесува за нејзино побрзо опоравување на оштетувања предизвикани од слободните радикали.

Витаминот А исто така ја навлажнува кожата, ја подобрува нејзината текстура, ги забавува знаците на стареење и придонесува за свеж и здрав изглед на кожата.

 

Праските и нектарините се ислучително добри за здравјето и зачувување на виткоста, поради тоа потребно е овој прекрасен, сензуален и вкусен плод почесто да се конзумира, а посебно се препорачува во топлите летни денови.

 
 
 
 

За Нас

Ваш Аптекар, наменето да ги задоволи вашите потреби за квалитетни информации во врска со употребата на лековите и другите средства кои ги земате во аптеките. Ние се грижиме за вашето здравје и ќе ви обезбедиме интересни содржини кои директно ќе влијаат врз вашиот приод кон лекувањето и начинот на живот воопшто.

Следете не на Facebook

Newsletter

Внесете ја вашата е-пошта и навремено дознајте за сите новости и информации поврзани со Ваш Аптекар.